Οι πρώτες τρεις μέρες μας στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης!
Είδαμε: Τα παιδιά του ήλιου, Άσωτος Υιός, Η απόφαση της Ελενας, Θεωρία Παιγνίων, ο Ήλιος που Ξέχασες, Ένας Ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν, Σάρκα και Βενζίνη!
του Γιώργου Παπασταμούλου
Όσο και να σας φαίνεται περίεργο, και όμως εδώ και τρεις μέρες έχουμε ήδη παρακολουθήσει σχεδόν (θα καταλάβετε παρακάτω γιατί σχεδόν) εφτά ταινίες!
Από την Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026 το απόγευμα που φτάσαμε Θεσσαλονίκη, με τον χειμωνιάτικο καιρό να μη βοηθά και τόσο στις διαδρομές μας μεταξύ ξενοδοχείου, Ολύμπιον και Αποθήκες στο λιμάνι, αυτό που διαπίστωνες αμέσως ήταν η πολυκοσμία στους χώρους του φεστιβάλ!!! Γεμάτες αίθουσες, στριμωξίδι στις παράλληλες εκδηλώσεις όπως για τον Ρένο Χαραλαμπίδη στο Ύψιλον και έναν Ορέστη Ανδρεαδάκη να μεταπηδά από αίθουσα σε αίθουσα με πιο συντηρητικό (μέχρι στιγμής) ντύσιμο αυτή τη φορά (μας λείπουν τα έντονα χρώματα που φορούσε συνήθως!).
Πρώτη μέρα: “Τα παιδιά του ήλιου”! Χρονόμετρο η… ανεμελιά!
Με καταγωγή από Εύβοια σιγά να μην δεν έβλεπα τη γερμανική παραγωγή που γυρίστηκε εξ ολοκλήρου στο νησί μου! Με το καλησπέρα σας η Γερμανίδα σκηνοθέτρια Λεόνι Κρίπεντορφ, εμφανώς συγκινημένη, μάς καλωσόρισε λίγο πριν την έναρξη της ταινίας! Μια προφητική ταινία; Αναφορικά με τις πυρκαγιές που κατέκαψαν αργότερα την Βόρεια Εύβοια μας!
Ποιος δεν ζήλεψε την ανεμελιά των νεαρών που δημιούργησαν το δικό τους κοινόβιο στο βουνό, με τις βουτιές τους στα υπέροχα νερά του Δρυμώνα και τόσες άλλες εικόνες ελληνικού καλοκαιριού, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά βρίσκονται πολλά μέτρα πάνω από τη θάλασσα!!! Μια προσπάθεια νεονουάρ κινηματογράφισης με πολλά κρυφά σημειολογικά στοιχεία με έντονα τα συναισθήματα που προκαλούνται από την θεωρία των αγγιγμάτων αλλά και γενικότερα των σωματικών επαφών. Δεν θα ήταν υπερβολή να προσθέσουμε ότι “γευτήκαμε” τις σταγόνες αίματος που έπεφταν στο παρθένο χώμα!!! Όσοι είδαν την ταινία αντιλαμβάνονται το σχόλιο!
Δεύτερη μέρα: “Άσωτος Υιός”, “Η απόφαση της Ελενας”, “Θεωρία Παιγνίων”
Μια βροχερή Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2026 με τη μεγάλη έκπληξη του φετινού Φεστιβάλ, και πριν βιαστείτε να βγάλετε συμπέρασμα, δεν αναφέρομαι σε κάποια ταινία με τους γνωστούς προβεβλημένους καλεσμένους αλλά σε μια Σλοβενική με ελληνίδα παραγωγό από πίσω της: ο “Άσωτος Υιός” μάς έκανε να χάσουμε και εμείς τη δική μας… ηρεμία!!!
Με τον σκηνοθέτη Ντάρκο Στάντε να εργάζεται ως κοινωνικός λειτουργός δεν θα περίμενε κανείς να δει κάτι λιγότερο όσον αφορά την στοχευμένη προσέγγιση της επιτακτικής ανάγκης κάποιος να σπάσει τα μοτίβα που κουβαλά μια οικογένεια με ιστορικό ενδοοικογενειακής βίας!!!
Δύο αδέρφια που τυχαία συναντιούνται ενήλικα πια, ο ένας να κουβαλά εμφανώς τα τραύματα του από την βία της ανήλικης ζωής του και ο ίδιος να τη συνεχίζει στη δική του οικογένεια και ο μεγαλύτερος αδερφός, αστυνομικός με επιφανειακή ηρεμία να καλείται να σπάσει το κακό αυτού του φαύλου κύκλου!!! Όμως αυτός όντως τα έχει λύσει τα δικά του θέματα ή απλά τόσα χρόνια τα έκρυβε κάτω από το χαλάκι; Ο γρήγορος ρυθμός της κινηματογράφισης σε παρασέρνει στον μπερδεμένο και αγχωτικό συναισθηματικό κόσμο και των δύο αδερφών!!! Άραγε έπρεπε να γίνει αυτή η τραγωδία στο τέλος για να σπάσει το μοτίβο; Εκπληκτική ματιά του σκηνοθέτη σε κάθε κουβέντα και κίνηση όλων των ρόλων που μας οδηγεί στο μονόδρομο της “βίας” για να τερματιστεί αυτή η “σιωπή” των τρομαγμένων αναμνήσεων της παιδικής μας ηλικίας όσο δεν τολμάμε να τα αντιμετωπίσουμε την ώρα που πρέπει! Η κρυμμένη σκόνη από τη γωνία στο χαλάκι θα εκτιναχθεί σίγουρα!!!
Μια ταινία που συμμετέχει στο διεθνές διαγωνιστικό – meet the neighboors
Συνεχίσαμε με την ταινία “Η απόφαση της Ελενας”
Τον Στέφανο Τσιβόπουλο τον σκηνοθέτη τον γνωρίζαμε ως εικαστικό αλλά αυτή τη φορά μας συστήθηκε με το δικό του νουαρ φιλμ! Προς ακόμα μια έκπληξή μας η μικρή ξανθιά της Λευκής Κορδέλας του Χάνεκε, πρωταγωνίστρια στην ελληνική παραγωγή ως Ρουμάνα μετανάστρια στην Αθήνα να δίνει το δικό της ακτιβιστικό αγώνα για προστασία της εργασίας και όχι της εκμετάλλευσης με λευκά συμβόλαια και με μόλις 590 ευρώ μισθό!!!
Στον βασικό ρόλο λοιπόν είναι η Γερμανορουμάνα Μαρία Ντράγκους, και με τις “εικαστικές” εικόνες του σκηνοθέτη βλέπουμε ένα καθαρά πολιτικό φιλμ, μιας και όλα ξεκινούν από το ποιοι είναι ικανοί να πάρουν ελληνική ιθαγένεια, ποιοι δικαιούνται στην χώρα μας να εργάζονται με ανθρώπινες συνθήκες και αξιοπρέπεια χωρίς φόβο, με ρεαλισμό και ευτυχώς κάπου κάπου να διακρίνουμε και κάποια δόση αισιοδοξίας!
Μια γυναίκα που δεν συμβιβάστηκε και κυρίως δεν συνεργάστηκε με τα αφεντικά όπως έκανε η μητέρα της και τώρα δίνει τον δικό της ακτιβιστικό αγώνα! Έχοντας δίπλα της τον έρωτα της τη δικηγόρο του Σωματείου, έχουμε ένα συγκλονιστικό ζευγάρι γυναικών που ξεφεύγει από την δημαγωγία αλλά χρειάζεται επιπλέον αγώνας για να έρθει κάποια δομική ισορροπία! Με το σταθμό της πλατείας Βικτωρίας ως σφραγίδα της νουαρ ατμόσφαιρας, με τις ποδιές της καθαρίστριας και με υπέροχη φωτογραφία είδαμε μια ελληνική παραγωγή που αν μη τι άλλο από πλευράς ερμηνειών μας κέρδισε την προσοχή!
Η Απόφαση της Ελενας συμμετέχει και αυτή στο διεθνές διαγωνιστικό – meet the neighboors
Δυστυχώς η μέρα μας δεν ολοκληρώθηκε με παρόμοιο ενδιαφέρον τρόπο! Στην μικρή αίθουσα, Παύλος Ζάννας, στον 5ο όροφο του Ολύμπιον, πήγαμε να δούμε (σχεδόν….μιας και δεν την είδαμε ολόκληρη) τη νέα ταινία του Κάρολου Ζωναρά “Θεωρία Παιγνίων” με τη συμμετοχή πολύ γνωστών ηθοποιών όπως αυτή του Γιώργου Χωραφά!
Υπό την παρουσία των συντελεστών ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ορέστης Ανδρεαδάκης “απολογήθηκε” προς τον σκηνοθέτη που δεν προετοιμάστηκε καλύτερα το φεστιβάλ για να προβάλει με άλλον τρόπο την ταινία!!! Εμείς απλά θα πούμε….ευτυχώς!!!
Ο Τομ είναι ο 40χρονος γιος του Μισέλ Κορμανού, μεγαλωμένος στη σκιά ενός πατέρα που ποτέ δεν πίστεψε σε εκείνον. Σε υπαρξιακή κρίση, στρέφεται στην Τεχνητή Νοημοσύνη, η οποία αρχίζει να επηρεάζει τις αποφάσεις του. Διατηρεί κρυφή σχέση με τη Βέρα, τη σύζυγο του πατέρα του, ενώ ο ιδιοφυής αδελφός της, ο Τζόνι, καταλαμβάνει όλο και περισσότερο τη θέση που ο Μισέλ πάντα αρνήθηκε στον Τομ. Όταν ο μαφιόζος Σταμούλης ζητά από τον Μισέλ να πληρώσει το τίμημα του σκοτεινού κοινού τους παρελθόντος και απαιτεί τον θάνατο του Τζόνι, ο Τομ παρασύρεται σε ένα παιχνίδι όπου οι κανόνες αλλάζουν με κάθε κίνηση.
Νιώσαμε μια γλυκιά δόση νοσταλγίας βλέποντας τον Παύλο Ευαγγελόπουλο, τον άλλοτε αξέχαστο Ιάσονα του “Ρετιρέ”, στον ρόλο του μαφιόζου Σταμούλη. Δυστυχώς, η νοσταλγία ήταν μάλλον το μοναδικό ευχάριστο στοιχείο της εμπειρίας….
Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026 και το πρόγραμμα είχε τρεις ακόμα ταινίες: Μια ακόμη υπέροχη μέρα για το νέο Ελληνικό κινηματογράφο και όχι μόνο!
Είδαμε δύο ελληνικές παραγωγές το ο “Ήλιος που Ξέχασες”, και το πολύ ενδιαφέρον “Ένας Ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν”!
Με την αίσθηση ότι θα είναι η ταινία της χρονιάς το Ενας Ολόκληρος άνθρωπος σχεδόν, μάς κέρδισε η κινηματογράφιση του Ευθύμη Kosemund-Σανίδη με τη νεωτερικότητα του, με την αινιγματική του ματιά αλλά και με την αμφίσημη στάση του απέναντι στο τι είναι κινηματογράφος σήμερα (και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ).
Ο Ηλίας, νέος και χρεωμένος, φτάνει σε ένα απομακρυσμένο νησί προσδοκώντας την κληρονομιά του πατέρα του, ενός γιατρού με τον οποίο υπήρξε για χρόνια αποξενωμένος. Εκεί έρχεται αντιμέτωπος με μια μικρή κοινότητα, κέντρο της οποίας ήταν ο πατέρας του, και γνωρίζει την Καλλιόπη, μια ντόπια με όνειρα φυγής από το νησί. Καθώς ανεξήγητες ασθένειες εξαπλώνονται με ανησυχητικό ρυθμό, γεννιέται αγάπη.
Οι διαφορετικές σωματικές αναπηρίες δύο ανθρώπων συπληρώνουν η μια την άλλη και έτσι δημιουργείται ένας ολόκληρος άνθρωπος… σχεδόν!!! Ευρηματικό και ελπίζω να γίνει κατονητό το σχόλιο μου για την αμφισημία! Με τον εξαιρετικό Αναστάση Γεωργούλα στον πρωταγωνιστικό ρόλο, με φωτογραφία που οδηγεί σε νέες προοπτικές τον νέο Ελληνικό κινηματογράφο που τόσο το έχει ανάγκη, αλλά και με το σενάριο να μας υπενθυμίζει το πόσο έχουμε απομακρυνθεί από απλές καθημερινές ανθρώπινες ανάγκες όπως μια απλή επαφή με έναν άλλο άνθρωπο, ένα απλό άγγιγμα, στον ώμο, στο χέρι!!!
Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία αυτή έχει ήδη διακριθεί στο εξωτερικό κάνοντας διεθνή πρεμιέρα στο 60ο φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι στο τμήμα Proxima και κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας. Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης δεν πρέπει να χάνει τέτοιες πρεμιέρες παρατηρώντας ότι τα τελευταία χρόνια αρκετοί δημιουργοί ή παραγωγοί προτιμούν να ξεκινούν από τα διεθνή φεστιβάλ αφήνοντας αυτό της Θεσσαλονίκης! Άραγε γιατί; Ας προβληματιστούμε….
Η ταινία, διάρκειας 111 λεπτών, είναι ένα δράμα για ανθρώπους που μοιάζουν παγιδευμένοι — αλλά ίσως ακριβώς μέσα σε αυτή την παύση να μπορούν, επιτέλους, να γίνουν λίγο πιο ολόκληροι.
Συμμετέχει στο Διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ
Εντυπωσιακό (από πλευράς ρυθμού, μουσικής, ατμόσφαιρας) η ταινία του νεαρού Μάρκου Παπαδόπουλου “Ο ήλιος που ξέχασες”.
Ο ίδιος ο σκηνοθέτης, παιδί μεταναστών στη Γερμανία, ήρθε στη Θεσσαλονίκη με μια ταινία από τις δικές του δύο πατρίδες: Τη Γερμανία και τη συμπρωτευουσσα!
Με πρωταγωνίστρια την Ωραία Ελένη (μα πολύ ωραία), που την λένε Μαρία, μια νέα κοπέλα που εργάζεται στη Γερμανία και τον ελεύθερο χρόνο της τον περνάει σε clubs με εφήμερους έρωτες και ναρκωτικά. Αυτές τις μέρες φιλοξενεί τη μητέρα της και τον αδελφό της. Μαζί τους συνεχώς ο πατέρας της, μέσα από την τηλεοπτική του εκπομπή. Ένας πατέρας που η ίδια δεν γνώρισε ποτέ από κοντά!!!
Με την κάμερα να μη στέκεται καθόλου (κάποιες φορές υπερβολικά) να κινείται συνεχώς και να εστιάζει σε πρόσωπα και χώρους. Με τη χορευτική μουσική να απογειώνει κάθε σκηνή!!!
Το μπλε και πιο συγκεκριμένα το γαλάζιο παντού!!! Το γαλάζιο κατακλύζει τις αναμνήσεις της από μια ελληνική παραλία, όταν ήταν μικρή, της υπενθυμίζει ότι κάτι ξέχασε πίσω στην Ελλάδα και να αναρωτιέται μήπως αυτές οι αναμνήσεις ευθύνονται που είναι τόσο μόνη σε μια ξένη χώρα; Στη δική της “κόλαση” που ενώ την εξαντλεί αυτή δεν έχει άλλη διέξοδο; Ενα υπαρξιακό δράμα της Ωραίας Ελένης με την απίστευτη ένταση μιας ελληνική οικογένειας που δεν λέει να σπάσει το δικό της φαύλο κύκλο! Φωνές, δυνατές μουσικές, συνεχόμενη κίνηση κάμερας, έτσι όπως και η ζωή της!
Βέβαια στο τέλος μας αφήνει χωρίς την πρόταση του σκηνοθέτη πώς ξεφεύγει κανείς από μια τετοια κατάσταση! Ε ας το σκεφτούμε…. ας δώσουμε περισσότερο χώρο στην αλήθεια μας και ίσως έρθουν και οι απαντήσεις και οι λύσεις!
Ένα gay ρομάντζο μεταξύ νταλικέρηδων στους αυτοκινητοδρόμους της Ευρώπης!
Αν σας έλεγα ότι ένας Πολωνός νταλικέρης στέλνει ερωτικό μήνυμα στον Γάλλο εραστή του με φωτογραφία του να τρώει λουκουμά έξω από τη Λάρισα πως θα αντιδρούσατε; Πριν όμως γελάσετε να σας βοηθήσω συμπληρώνοντας ότι είδαμε ένα υπαρξιακό δράμα της καθημερινότητας κάποιων συνανθρώπων μας, με πολύ εύστοχη και ειλικρινή προσέγγιση!!!
Η ταινία Σάρκα και βενζίνη του Πιερ Λε Γκαλ, σε “καρφώνει” στο κάθισμα και σε παρασέρνει σε δρόμους και χώρους που κρύβονται τα πιο απλά μυστικά των ανθρώπων! Αυτών που ψάχνουν την εφήμερη αγάπη και όχι μόνο με κινδύνους μιας και πρέπει να κρύψουν τους πόθους τους στα σκοτεινά πάρκα ή λουτρά!!! Τι συμβαίνει λοιπόν όταν ερωτεύονται δύο μάτσο άντρες που το ίδιο το επάγγελμα τους δεν τους επιτρέπει την μη αρρενωπότητα; Νταλικέρης και ομοφυλόφιλος, ακούγεται σαν ανέκδοτο! Και όμως άλλο συμβαίνει στα πάρκα που σταθμεύουν τα TIR φορτηγά!
Μια ερωτική ιστορία με τον Γάλλο Ετιέν και τον Πολωνό Μπαρτόζ να γνωρίζονται και να ερωτεύονται κάτω από τις πιο παράδοξες συνθήκες και να μοιράζονται ένα κοινό επάγγελμα που αποτελεί και τη μεγαλύτερη τροχοπέδη στην εξέλιξη της σχέσης τους! Δεν είναι τυχαίο που έφυγε αυτή η ταινία από την Εβδομάδα Κριτικής των φετινών Καννών και με το βραβείο Queer Αποκάλυψης ανά χείρας! Δεν είναι τυχαίο που καθώς έπεσαν οι τίτλοι τέλους ο κοσμος χειροκροτούσε ενώ δεν βρισκόταν στην αίθουσα κανένας από τους συντελεστές! Αυτή είναι η δύναμη του καλού οικουμενικού κινηματογράφου!
Το ταξίδι μας στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου συνεχίζεται….