Τέταρτη μέρα για εμάς στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με πολύ διαφορετικό καιρό από τις πρώτες μέρες μας! Ηλιόλουστες μέρες με τη θερμοκρασία να ανεβαίνει έξω αλλά και μέσα στις αίθουσες!

του Γιώργου Παπασταμούλου

Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει η μέρα μας χωρίς την απίστευτη μπουγάτσα με τυρί από την “Δωδώνη”, δίπλα ακριβώς στο σταθμό μετρό της Βενιζέλου. Με τον Παναγιώτη να μας επιβεβαιώνει πως τη φτιάχνουν μόνο με βούτυρο Έξαρχου. Απλά υπέροχη!!! Ζητήστε να σας την κόψει κομματάκια. Τουλάχιστον η καλύτερη στο κέντρο της πόλης και πιστέψτε με έχουμε δοκιμάσει πολλές (Δεν είναι χορηγούμενη ανάρτηση!)

Μόλις φάτε τη μπουγάτσα σας μπορείτε να επισκεφτείτε το Τέμενος Χαμζά Μπέη, γνωστό περισσότερο στους Θεσσαλονικείς ως “Αλκαζάρ” που πρόσφατα άνοιξε τις πύλες του ανανεωμένο μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης. Φυσικά, ο κινηματογράφος “Αλκαζάρ” από τον οποίο πήρε και το όνομά του, δεν λειτουργεί πια στο προαύλιό του, αλλά αξίζει να δείτε πως ήταν ως τζαμί με τις εντυπωσιακές τοιχογραφίες! (Διαβάστε εδώ περισσότερες πληροφορίες)

Κατηφορίζοντας προς το Ολύμπιον για την πρώτη προβολή της ημέρας, μια στάση από την ανανεωμένη Αγορά Μοδιάνο με τα ολόφρεσκα κρουασάν και τα cinamon rolls (και όχι μόνο!), έτσι για να γλυκαθούμε και να πάρουμε δυνάμεις, επιβάλλεται!

 

Είδαμε το Αμερικάνικο “Test” χωρίς όμως… Αμερικανιές!

Το μεγάλο πρόβλημα φέτος στο Φεστιβάλ είναι οι sold out προβολές και οι ελάχιστες δημοσιογραφικές προβολές! Αν δεν έχεις φροντίσει να εκδώσεις εισιτήριο νωρίτερα δεν θα βρεις εύκολα για τις πρώτες σου επιλογές. Όμως, έστω και τυχαία, είδαμε το “Test” του Σαμ ΜακΚόνελ όπου ο Έντι, ένας νεαρός άνδρας που ασχολείται με το bodybuilding και μένει ακόμα με τη θρησκόληπτη μητέρα του (η οποία είναι ταυτόχρονα και προπονήτριά του), κάνει ό,τι μπορεί για να κερδίσει έναν τίτλο. Έχοντας χάσει την πρώτη θέση σ’ έναν ακόμα διαγωνισμό, αποφασίζει να ζητήσει απ’ τον Μάικ, έναν βετεράνο bodybuilder να τον αναλάβει.

Κάτω από την εντυπωσιακά ογκώδη –και εκπληκτικά σμιλεμένη– μυϊκή του μάζα, ο Μπροκ Γιούριτς δίνει μια αξέχαστη πρωταγωνιστική ερμηνεία, ενός πληγωμένου, εύθραυστου παιδιού εσαεί φυλακισμένου στο κορμί ενός παραπειστικά άτρωτου γίγαντα.

 

“Dua” με το χειροκρότημα να μη λέει να κοπάσει στο τέλος!

Στα πλαίσια του Διεθνούς διαγωνιστικού του 67ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είδαμε το “Dua” της Μπλέρτα Μπασόλι η οποία επέστρεψε στο Φεστιβάλ με μια βαθιά προσωπική και αυτοβιογραφική ταινία.

Βρισκόμαστε στην Πρίστινα, στα τέλη της δεκαετίας του ’90: η δεκατριάχρονη Ντούα «κλέβει» το πρώτο της φιλί σε ένα σχολικό πάρτι, τη στιγμή που η αστυνομία εισβάλλει στον χώρο. Μέσα σε μια πόλη που ασφυκτιά από την καταπίεση, η ενηλικίωσή της θα συντελεστεί στο εσωτερικό ενός σπιτιού γεμάτου συγγενείς, φίλους και συμμαθητές σε αναζήτηση καταφυγίου από τα δακρυγόνα στους δρόμους. Καθώς η καθημερινή βία εναντίον των Αλβανών του Κοσόβου εντείνεται, η φιλία της με την ατρόμητη Μάκι την οδηγεί σταδιακά προς μια απρόσμενη πράξη αντίστασης. Με μια κάμερα που κινείται αδιάκοπα μέσα σε μακρά, ρευστά πλάνα, χωρίς να εγκαταλείπει ποτέ το πρόσωπο της πρωτοεμφανιζόμενης Πινέα Ματόσι, η Μπασόλι αποτίει φόρο τιμής στο σινεμά των αδελφών Νταρντέν και χτίζει μια ιστορία ενηλικίωσης όπου ο πόλεμος δεν αποτελεί απλώς το φόντο, αλλά μια πυκνή ατμόσφαιρα – καμωμένη από τον αέρα που αναπνέουν οι κεντρικοί χαρακτήρες της.

Όχι τυχαίο, ότι τέλειωσαν και οι τίτλοι τέλους και ο κόσμος ακόμα χειροκροτούσε συγκλονισμένος, παρόλο που κανένας από τους συντελεστές δεν βρισκόταν εκεί!!! Μια ταινία που μας υπενθυμίζει πως ο Βαλκανικός κινηματογράφος έχει ακόμα πολλά να μας δώσει!

Η πέμπτη μέρα για εμάς στο 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης δυστυχώς δεν μας πήγε και πολύ καλά! Αν εξαιρέσουμε ότι είδαμε το διαμάντι του Νεπάλ, μια ιωσούλα (μάλλον) μας κράτησε μακριά από τις αίθουσες

Είδαμε το Ελέφαντες στην ομίχλη...όταν ο “Ευρωπαικός” με βάση τον άνθρωπο κινηματογράφος… επιστρέφει μέσω Νεπάλ!

 

Στις παρυφές ενός δάσους όπου τη νύχτα περιπλανιούνται άγριοι ελέφαντες, μια κλειστή κοινότητα ζει σύμφωνα με τους δικούς της κανόνες. Η Πιράτι, η μητριάρχης της, είναι δεμένη με τις τρανς γυναίκες που αποκαλεί οικογένεια μέσα από τελετουργίες και ένα βαθύ αίσθημα προσωπικής ευθύνης απέναντί τους. Ερωτεύεται όμως έναν ντόπιο μουσικό που ζει στην πόλη και αρχίζει να φαντάζεται τη ζωή της έξω από τα όρια του χωριού. Όταν μία από τις προστατευόμενές της εξαφανίζεται, μια σειρά γεγονότων θα οδηγήσει σε μια αναπόφευκτη σύγκρουση με υπερβατική κορύφωση.

Από το Νεπάλ έρχεται μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και αυθεντικά κουίρ κινηματογραφικές προτάσεις της χρονιάς: μια ελεγεία για τις περιθωριοποιημένες κοινότητες χίτζρα της Νότιας Ασίας, όπου βρίσκουν καταφύγιο, συχνά με ανάλογο τίμημα, άτομα που δεν ταυτίζονται με το δίπολο του φύλου.

Η ταινία μάς καλεί να υπερβούμε τις περιχαρακωμένες αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις απελευθερώνοντας την πρόσληψη του θεατή από την απλή νοητική ιδέα της ταινίας, ώστε να αναδυθεί ένα βαθύτερο, ολιστικό νόημα, το οποίο αποκαλύπτεται μόνο όταν ο άνθρωπος αφεθεί σε μια κατάσταση απόλυτης πίστης και παράδοσης στη ροή των πραγμάτων, διαλύοντας τα στεγανά της ατομικότητάς του. 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής στο τμήμα «Ένα κάποιο βλέμμα» του Φεστιβάλ Καννών του 2026.

 

Δείτε επίσης: